Artificial Intelligence

Wat Halloween me leerde over AI op de werkvloer

Afgelopen Halloween liep ik met mijn kinderen door de wijk. Overal spinnenwebben, skeletten, enge maskers en mensen die blijkbaar dachten: hoe harder een kind schrikt, hoe beter de avond geslaagd is.

Mijn kinderen? Die vonden het fantastisch. Ze liepen lachend overal op af. Donkere tuin? Geen probleem. Iemand met een eng masker achter de deur? Geweldig. Nog een huis? Jaaaa! En ik? Ik liep erachteraan en dacht regelmatig: waarom doen we dit ook alweer voor de lol? En ergens tussen de zombies, grafstenen en afgehakte lichaamsdelen moest ik ineens denken aan iets heel anders: hoe we op de werkvloer omgaan met AI.

Misschien heeft het ermee te maken dat Halloween voor mij sowieso niet zo vanzelfsprekend is. Ik ben opgegroeid met Sint-Maarten. Lampionnetje mee, liedje zingen, snoep krijgen. Lekker overzichtelijk.

Mijn kinderen kennen dat verschil helemaal niet. Voor hen is Halloween gewoon Halloween. Ze hoeven niets los te laten van hoe het eerst was, want voor hen was er geen eerst. En precies dát herken ik ook in hoe we met verandering omgaan op het werk.

Mensen die al wat langer in het vak zitten, kennen een bepaalde manier van werken. We hebben rollen, processen en afspraken opgebouwd. We hebben ervaring opgedaan met wat werkt en weten ongeveer waar we aan toe zijn.

En dan komt AI (Artificial Intelligence). Niet met een lampionnetje, maar soms eerder als die donkere Halloween-tuin waarvan je nog niet helemaal weet wat erachter zit. Gaat AI mijn werk veranderen?

Blijft mijn rol hetzelfde? Kan ik dit eigenlijk wel? En wat als dingen die ik jarenlang op een bepaalde manier heb gedaan ineens anders moeten? Terwijl een jongere generatie die net het werkveld binnenkomt soms heel anders kijkt. AI is voor hen niet per se iets waar ze eerst aan moeten wennen.

Het is er gewoon. Waar wij misschien voorzichtig die donkere tuin instappen, lopen zij er soms lachend in. Niet omdat ze precies weten wat daar allemaal gaat gebeuren, maar omdat ze minder hoeven los te laten van hoe het “altijd” ging.

Halloween ai mommy

Niet iedereen hoeft even hard te rennen

Als Scrum Master zie ik die verschillen ook terug in teams.

Bij nieuwe tools of andere manieren van werken zie je soms mensen die direct willen ontdekken wat er mogelijk is. Die gaan gewoon proberen, klikken, experimenteren en kijken wel waar ze uitkomen. Maar er zijn ook mensen die eerst willen begrijpen wat de verandering voor hun werk betekent. Die willen weten wat er van hen verwacht wordt en welke onderdelen van hun huidige manier van werken misschien gaan veranderen.

En eerlijk gezegd denk ik niet dat één van die reacties beter is dan de andere.

Wat naar mijn ervaring níet werkt, is verwachten dat iedereen automatisch in hetzelfde tempo meegaat. Alleen zeggen dat AI kansen biedt, neemt de onzekerheid niet weg. En mensen vertellen dat ze “gewoon moeten experimenteren” creëert nog niet automatisch de ruimte om dat ook echt te durven.

Wat wel helpt, is klein beginnen. Samen iets uitproberen. Vragen bespreekbaar maken. Laten zien wat werkt, maar óók wat nog niet werkt. En mensen de ruimte geven om zelf ervaring op te doen voordat we verwachten dat ze iets vertrouwds loslaten.

Misschien is dát wel de echte AI-transformatie

Tijdens AI Market raakte vooral de combinatie van twee verhalen me. Bij Agentic Scrum zag ik hoe AI niet alleen bepaalde taken kan ondersteunen, maar ook invloed kan hebben op hoe teams werken en hoe bestaande rollen eruitzien.

Het verhaal over People & Culture maakte voor mij de andere helft van het plaatje compleet. Want je kunt technisch gezien van alles mogelijk maken met AI. Maar dat betekent nog niet automatisch dat mensen daarin meegaan. Je hebt richting nodig. Leiderschap. Een cultuur waarin mensen mogen experimenteren. En misschien vooral: ruimte om iets spannend te vinden en tóch een stap te zetten.

Daar zit voor mij inmiddels de interessante kant van AI-adoptie. Niet alleen in de technologie zelf, maar in wat we als mensen moeten loslaten om anders te kunnen gaan werken. Daarom zou de vraag misschien minder moeten zijn:

“Hoe krijgen we iedereen zo snel mogelijk mee?”

En vaker: “Hoe zorgen we ervoor dat mensen zich veilig genoeg voelen om zelf die eerste stap te zetten?”

En toen moest ik weer denken aan Halloween. Mijn kinderen hadden mij niet nodig om uit te leggen waarom ik die donkere tuin spannend vond. Ze hadden vooral iemand nodig die met ze meeliep. Misschien is dat binnen organisaties uiteindelijk niet eens zo anders. Sommigen rennen vooruit. Sommigen kijken eerst even vanaf de stoep. En sommigen hebben gewoon iemand nodig die zegt:

“Kom, we lopen het eerste stukje samen.”

“ Agile Mommy- Written by a mommy who knows that neither kids nor teams ever go according to plan”

Naar overzicht
Pascal Kruijmel - Klant Adviseur bij Delta-N

Pascal Kruijmel

Klantadviseur

Telefoon: +31 6 300 37 525

Plan een gesprek